วันนี้ตั้งใจว่าจะกลับบ้าน
ก็เลยออกมารอรถเมล์ที่หน้าจุฬาฯ
ครึ้มฟ้าครึ้มฝน
คนที่ป้ายรถเมล์เปลี่ยนหน้าไปเรื่อยๆ ล้วนเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก


ที่สุด ท้องฟ้ามืดครึ้ม ก็กลายเป็นห่าฝนบ้าคลั่ง
ตกโคตรหนัก เหมือนอั้นมาหลายวัน

ลุงคนหนึ่งมีร่มอยู่ในมือ นั่งใกล้ๆฉัน
ลุงกางร่มออก ขยับมาใกล้ๆฉันมากขึ้นเพื่อกันไม่ให้ฝนสาดโดนฉันมากนัก

"รอสายอะไรเหรอ"
"177ค่ะ รอมาชั่วโมงนึงแล้ว ยังไม่มาเลย"

"เนี่ย เดี๋ยวผมต้องไปเข้าเวรที่โรงเรียนสาธิตปทุมวัน  ... แล้วเราทำงานที่ไหนเนี่ย"
"....??....  อ่า  เรียนอยู่จุฬาค่ะ"
"ออออ"

เราคุยอะไรๆกันอีกไม่มาก
แต่ทุกครั้งที่มีฟ้าร้อง ฟ้าแลบ หรือฟ้าผ่าก็ตาม
ลุงจะหันหน้ามามองฉันทุกครั้ง

ฝนเริ่มซา
ลุงหันมายิ้ม "กลับบ้านดีๆนะ"

ฉันไหว้ขอบคุณลุง

แล้วนั่งรอรถเมล์ต่อไปอีก

ฉันก้มดูนาฬิกา สลับกับมองไปยังทางที่รถเมล์จะมา
คู่รักที่นั่งรอให้ฝนซา ที่ข้างๆฉัน ลุกไปแล้ว

ตอนนี้เหลือฉันคนเดียว

18.20น. ฉันตัดสินใจลุกจากป้ายรถเมล์
เดินฝ่าฝนปรอยกลับมาที่คณะ

อย่างน้อย 2 ชั่วโมงกับการรอคอยที่สูญเปล่า ก็ไม่ได้ ว่ า ง เ ป ล่ า

ข อ บ คุ ณ ค่ ะ